Tijdreizen: Het is een verhaaltechniek die onder de meeste verhalenvertellers niet erg geliefd is. Dat is ook niet verwonderlijk als je kijkt naar populaire fantasy en sciencefiction series waar het vaak als een soort van ‘laatste redmiddel’ wordt gebruikt (en misbruikt) om een kapot plot weer op de rails te krijgen. Vandaar dat er aankondigingen van games met tijdreizen in de hoofdrol met enig scepsis worden bekeken. The Adventures of Elliot: The Millennium Tales is de laatste in de rij van games die dit lastige thema succesvol probeert vorm te geven. Is dit gelukt of kunnen we beter terugreizen naar een tijd waarin deze game nog niet bestond?
Een aantal jaar geleden is uitgever Square Enix met ontwikkelaar Team Asano begonnen met een nieuw soort ‘stijl van game’: HD-2D. Het idee hierachter is om een ouder type game te maken zoals die uit de begin jaren 90 op de Super Nintendo maar dan met meer grafische effecten zoals we die nu kennen in de moderne tijd. Het resultaat is een mengelmoes van pixelart en moderne technieken als depth of field, mooie schaduwen en spectaculaire licht effecten. Octopath Traveler uit 2017 was de eerste poging en probeerde met HD-2D een echte ‘ouderwetse’ Final Fantasy te zijn zoals die er waren voor Final Fantasy VII. Met succes want Octopath Traveler en zijn spin-offs zijn inmiddels miljoenen keren verkocht.
Tot nu toe beperkte Team Asano zich tot turn-based RPG’s in the stijl van Final Fantasy maar met The Adventures of Elliot probeert het nu voor het eerst de formule te gieten in een real-time actie game in de stijl van de oude Zelda klassiekers van eind jaren 80 en begin jaren 90. Die inspiratie is vrij letterlijk want de game vertoond extreem veel gelijkenissen met “The Legend of Zelda A Link to the Past” uit 1991. Net als in die game speel je in The Adventures of Elliot met een avonturier die op een quest gaat om het koninkrijk en de prinses te redden. Maar er is duidelijk wat qua verhaalvertelling in games veranderd in de afgelopen 30 jaar.
De prinses in deze game, genaamd ‘Heuria’, is duidelijk iets meer geëmancipeerd met een veel meer evenwichtige en realistische achtergrond. Zeker in vergelijking met Zelda die nogal ‘hulpeloos’ overkwam in ‘A Link to the Past’, is Heuria voor een groot gedeelte van de game juist de centrale kracht die ervoor zorgt dat het koninkrijk niet onder de voet gelopen wordt. In plaats van ‘gevangen’ te zijn in een kasteel, kiest Heuria er zelf voor om daar te blijven waar zij haar magische krachten gebruikt om een soort schild rond het koninkrijk te maken. Het probleem is echter dat zij steeds zwakker aan het worden is wat voor Heuria op lange termijn een letterlijk doodlopende weg zal zijn. Uiteindelijk zorgt dit ervoor dat Elliot wordt ingehuurd om een oplossing te vinden, maar ontdekt hij tijdens het onderzoeken een complot om het verleden te veranderen. Hierdoor is Elliot genoodzaakt om door vier verschillende tijdsperioden gedurende de afgelopen 1000 jaar te reizen om het complot te ontrafelen.
Dat reizen gebeurd op een manier die inderdaad het best te vergelijken is met The Legend of Zelda en daar haalt de game ook het merendeel van zijn gameplay systemen vandaan. Die ‘HD-2D’ benoeming van Square Enix is in het geval van deze game vrij letterlijk te nemen want in de basis is The Adventures of Elliot een vrij simpele game qua opzet. Je hebt een knop om aan te vallen die je kan indrukken voor een korte aanval of langer voor een meer krachtige aanval. Dit is eigenlijk wel waar je het gros van de gevechten mee zal doen. En hoewel er wel een ‘block’ knop is, gebeurt het ‘dodgen’ letterlijk via de ouderwetse stijl van rond een vijand lopen. Net als Link kan je met Elliot gedurende het avontuur upgrades vinden waardoor je gezondheid sterker gaat worden en vind je ook steeds meer wapens. Hoewel je gezondheid steeds verder toeneemt door het vinden van zogenaamde ‘Shards of Life’ ontbreekt het de game aan ‘stats’ die wat meer gemeengoed zijn in actiegames en light RPG’s . Hier dus geen ‘levels’ of ‘min-maxing’ van attributen. Daar bovenop voelt de game ook als een hele lichte Metroidvania met bepaalde passages waar je pas doorheen kan als je bijvoorbeeld bommen of een bepaalde spreuk hebt unlocked en je dus later daarvoor terug kan komen.
Dat gezegd hebbende haalt The Adventures of Elliot voor de rest van zijn gameplay systemen veel inspiratie uit een iets minder bekende retro actie game serie namelijk ‘Ys’. Net als in Ys kan Elliot naast de ‘shard upgrades’ namelijk ook kleinere uitrusting upgrades vinden in de stijl van accessoires die je passieve bonussen geven en zogenaamde ‘magicite’. Dit zijn kleine upgrades voor je wapens waarmee je een ‘soort’ van speelstijl kan ontwikkelen waarmee je bijvoorbeeld juist meer zware aanvallen of juist korte aanvallen de prioriteit kan geven. Daarnaast krijg je iets later in de game ook de beschikking over een fee genaamd ‘Faie’ (what’s in a name?!) die bepaalde spreuken kan oproepen. Heuria en Faie geven je overigens ook constant gevraagd…en ongevraagd advies om wat te doen. Dat is misschien handig en leuk voor spelers die nieuw zijn in dit genre en maakt The Adventures of Elliot ook geschikt voor nieuwe spelers….maar kan af en toe een kakofonie van herrie worden. Gelukkig is er een optie in het menu om Heuria en Faie alleen de ‘noodzakelijke’ dingen te laten zeggen. Na tien keer weet je namelijk wel dat ik mijn schild kan gebruiken. De toevoeging van Faie met haar eigen spreuken zorgt ervoor dat de combat iets dynamischer is dan een echte kopie van Zelda uit 1991.
Het iets meer dynamische en uitgebreidere vechtsysteem in vergelijking met Zelda is overigens niet het enige waar The Adventures of Elliot eigenlijk meer gelijkenissen toont met een klassieke Ys game dan met Zelda. Waar de klassieke Zelda games in de basis een vrij eenvoudige verhaallijn hebben, heeft The Adventures of Elliot een uitgebreider plot en een stuk meer worldbuilding. Zo heeft bijna elke NPC een naam en dialoog en worden deze stukjes dialoog ook afgevinkt met een spraak ballonnetje boven het karakter wat iets is wat ook rechtstreeks uit de Ys games afkomstig is.
Dat plot doet er overigens wel even over om op gang te komen. The Adventures of Elliot is namelijk de belichaming van een dieseltrein. Vooral de eerste paar uur is het verhaal wel echt extreem simpel en voorspelbaar en gebeurt er niet zo heel veel. Afgezien van ‘slechterik is slecht’ en ‘Elliot help de prinses!’ is er nauwelijks diepgang. Pas als je in contact komt met Faie en de eerste plottwist achter de rug is komt er iets meer beweging in het verhaal maar het duurt pas tot de 3e van de 4 tijdperken dat het verhaal ECHT goed op gang komt. Als het verhaal eenmaal goed op gang is gebeuren er ook veel dingen in een korte tijdspanne die vervolgens de ‘inspiratie’ van een simpel Zelda plot los laat waardoor er meer diepgang en gelaagdheid in het plot komt wat wederom te herkennen is uit de Ys games: Goed is niet altijd goed en slecht is niet altijd slecht. Wel is het zo dat de game op momenten ‘mierzoet’ is en de inmiddels platgelopen Square Enix fantasy formule van ‘held die een avonturier is’ verhaallijn wederom aflegt. Door die mierzoete toon en het feit dat Elliot een ouderwetse goedzak is qua persoonlijkheid is de game misschien ook interessant voor jongere spelers in de categorie 9-12 jaar oud, met hier en daar wat uitleg van een ouder.
Het zorgt voornamelijk in de laatste helft van de game ervoor dat je wil doorspelen tot het einde om te zien hoe het uiteindelijk gaat aflopen. Dat einde is misschien wel wat meer eendimensionaal dan de pre-release marketing van ‘meerdere einden ‘ ons laat geloven want eigenlijk is er maar één echt einde. Alle andere conclusies van het verhaal zijn niet zo goed, iets wat de game ook laat zien door je de mogelijkheid door te spelen om een beter einde te bereiken. Het klonk dus leuk in de marketing maar eigenlijk is The Adventures of Elliot ‘gewoon’ een ‘ouderwetse’ lineaire actiegame met een gesloten einde en dus vrij standaard.
Het is dan misschien maar goed ook dat het verhaal reden geeft om door te spelen want de game kan na verloop van tijd extreem repetitief worden en helaas is dat inherent aan het verhaal wat de game wil vertellen en de primaire inspiratiebron. The Adventures of Elliot gebruikt namelijk net zoals in The Legend of Zelda: A Link to the Past’ de spelwereld in meerdere ‘lagen’. Waar het bij Zelda ging om de ‘Light’ en de ‘Dark’ world gaat het bij Elliot om de vier verschillende tijdperken. De layout van de wereld tussen die tijdperken is identiek met alleen kleine subtiele kleurverschillen en bepaalde routes die net even anders zijn. Dat is in idee heel leuk en vooral de grote stad in de game verschilt genoeg om elk ‘age’ zoals de game het noemt, fris te houden. Het probleem is dat die verschillen er niet zijn in de andere 90% van de spelwereld. Hierdoor loop je, vooral bij de sidequests, er tegenaan dat je achter elkaar een identieke dungeon moet doorspitten in twee of drie verschillende tijdsperioden. Vooral als je de game een paar uur achter elkaar speelt en dus vaker tegen de letterlijke herhalingen oploopt begint dit extreem irritant te worden. Hoewel dit ook een probleem is bij A Link to the Past is die game een heel stuk korter terwijl The Adventures of Elliot een gemiddelde speelduur heeft van tussen de 20 en 30 uur afhankelijk van hoeveel je eruit wil halen.
Met de vele herhaling en recyling van dungeons en paden die je meerdere malen moet aflopen kan ik mij ook niet aan de aandacht onttrekken dat er te veel aan ‘opvulling’ is gedaan. Dat is ook te merken aan het feit dat het gebruik van shortcuts vreselijk inconsistent is. In moderne game-design (en vaak ook vooruitstrevende oude games) zijn er shortcuts om terug te keren naar ‘het gouden pad’ nadat je een dungeon of quests hebt voltooid. Denk maar aan een deur die je kan open maken in een game als ‘Dark Souls’ na het verslaan van een baas zodat je weer snel naar het gouden pad terug kan. In The Adventures of Elliot is dit ‘soms wel, soms niet’ en dus extreem inconsistent. Het resultaat is dat bij het doen van sommige dungeons of het vinden van optionele kistjes je door twee dungeon lagen terug moet lopen om weer buiten te zijn. Die lagen zijn dan in de tussentijd weer respawned met vijanden waardoor je er NOG langer over doet om terug te gaan naar het gouden pad. Op dit soort momenten voel je dat de game te veel voor opvulling heeft gekozen om de speelduur mogelijk te verlengen.
Een mogelijke reden daarvoor is dat The Adventures of Elliot een echte ‘AAA’ ervaring moet zijn en dat lukt ook grotendeels. De HD-2D vormgeving is extreem goed verzorgd en de wereld voelt heel ‘gevuld’ aan met veel kleine pixelart details. Het geheel oogt daardoor als een feest voor het oog met speciale aandacht voor de ‘tilt-shift’ camera techniek waardoor je het gevoel krijgt dat je door een lens naar een miniatuur doos kijkt. De kleine pixelart karakters in de grote wereld voelen daardoor heel koddig en zoet aan wat de initiële zoete toon van de game verder versterkt. Het design van de tegenstanders is echter ook van een zeer hoog niveau en weet een juiste balans te leggen tussen het kleurrijke van de koddige pixelart maar ook het angstaanjagende van goed monster design uit de pixelart tijd van de jaren 90. Net zoals bij alle HD-2D games van Team Asano heeft ook The Adventures of Elliot een fantastische orkestrale soundtrack met zowel vrolijke als spannende deuntjes die de koddige maar ook donkere momenten van het verhaal perfect ondersteunen.
Misschien is dus het feit dat The Adventures of Elliot die AAA ervaring ‘moet’ zijn door de grote aandacht in het audiovisuele spectrum (met bijbehorende kosten) een soort vloek die de game tegenwerkt. Het gooit echt alles in het werk om je de productiewaarde van de fantastische pixelart stijl en presentatie te laten zien, horen en voelen en het is Team Asano gelukt dit op een fantastische manier te doen. Als je echter die pracht en praal weghaalt blijft er een vrij standaard Zelda Link to the Past kloon over. De ontwikkelaar heeft getracht de gameplay interessanter te maken door elementen uit de Ys games toe te voegen zoals een meer gelaagd verhaal en een iets uitgebreider combat systeem maar in de basis blijft het toch een vrij simpele game in een genre wat toch al vrij simpel aanvoelt in 2026. En dan komen we bij de crux want deze game ligt voor ‘de volle pond’ van 70 euro in de winkels. Die prijs geeft naast presentatie ook een bepaalde verwachting dat de gameplay ook AAA is en dat is helaas hier niet het geval. Tel daarbij op dat de game extreem repetitief aanvoelt tijdens de tweede helft van de game doordat dungeons elkaar letterlijk gaan herhalen en je krijgt een nogal lastige discussie.
Een ander problematisch punt voor Elliot is namelijk dat hoewel Octopath Traveler van hetzelfde Team Asano tijdens de release volledig uniek was, er in dit actie game genre veel meer concurrentie is. Grappig genoeg komt die voornamelijk van één van Elliot’s grootste inspiratiebronnen: Ys. Van die games zijn de afgelopen paar jaar remakes verschenen voor een veel zachter prijsje. De productiewaarden zijn dan een stuk lager dat bij The Adventures of Elliot maar de gameplay in dit genre is bij de Ys Memories en Ys Origin games veel uitgebreider. Tevens hebben die games veel minder last van herhaling van levels waar Elliot wel extreem veel last van heeft.
Wat overblijft is wel een prachtig in pixelart vormgegeven ietwat mierzoet spannend verhaal met een conclusie die veel voldoening geeft. De gebruikelijke prachtige muziek van Team Asano games gecombineerd met klassieke Zelda gameplay geven The Adventures of Elliot een gevoel die mooie nostalgische herinneringen zal oproepen bij gamers die Zelda A Link to the Past of de oudere Ys games hebben gespeeld. De eenvoudige opzet maakt de game tevens perfect voor mensen die nieuw zijn in het genre, jongere gamers of een lange tijd weg zijn geweest van games en ‘memberberries’ willen ophalen van de goede oude SNES tijd. Voor iedereen die echter iets meer diepgang en minder herhalende frustratie wil in dit genre kan het beste echter even verder kijken naar de Ys remakes voor een iets meer schappelijke prijs.
| Positief | Negatief |
| + Prachtige HD-2D vormgeving + Fantastische soundtrack + Verrassend verhaal + Productiewaarden en afwerking + Voice-acting + Mix tussen klassieke elementen van Zelda en Ys | – Duurt (te) lang voordat het verhaal op stoom komt – Extreem repetitieve gameplay – Extreem repetitieve vorm van world design met veel backtracking – Vrij simplistische gameplay met weinig diepgang – AAA Full price waar de gameplay niet aan kan tippen |
The Adventures of Elliot is prachtig, mierzoet maar ook simpel en extreem repetitief. De fantastische vormgeving, uitstekende soundtrack en verrassend verhaal richting het einde kunnen niet verhullen dat dit een hele simpele en extreem (tot vervelend aan toe) repetitieve game is. Voor iedereen die nieuw is in dit genre, jongere gamers of een HD-2D versie willen van The Legend of Zelda A Link to the Past is dit de perfecte game maar het heeft een prijskaartje wat eigenlijk te hoog is voor wat het qua gameplay kan bieden.
